آدمی را
آن گاه که نام انسان اش بر دوش است
عشقی باید
احساسی !
آدمی را
آن گاه که د لتنگ است
همدمی باید
همرازی!
آدمی را
آن گاه که زخم می خورد
طبیبکی باید
اندیشه ای!
آدمی را
آن گاه که دستش از همه چیز کوتاه است
فریادرسی باید
پشتوانه ای !
آدمی را
آن گاه که فریاد رسی نیست
خدایی باید
خدایی شایسته!
آدمی را
آن گاه که خدایی نیست
مرگ باید
مرگی بایسته!
+ نوشته شده توسط محمد میرزایی در 86/09/10 و ساعت
|
